(placeholder)

39. Huwelijk

vrijdag 18 januari 2019

Je kan geen huwelijk sluiten met een ander als je niet eerst bereid bent in het huwelijk te treden met jezelf. 

Denken over een huwelijk en het niet doen of je tegen het idee van een huwelijk verzetten ontstaat uit je onvermogen om een liefdevolle relatie met jezelf te hebben.

Bezig zijn met je werk, je moetens, je voldoen aan anderen, je willetjes, de vele illusionaire gedachten en angsten worden uiteindelijk intellectuele spelletjes waardoor het evenwicht in jezelf zoekgeraakt.

Wat zou het zijn als je de energie die je gebruikt voor het creëren van angsten en illusies, gebruikt om een liefdevolle relatie met jezelf en daardoor ook met je omgeving tot stand te brengen.

Hoe ziet een trouwbelofte met jezelf eruit en hoe word je leven als je hetzelfde commitment met al je relaties maakt. Dit commitment houdt in dat je de ruimte neemt om met elke mens een verbinding aan te gaan met dezelfde liefde en zorg die je voor jezelf tot stand brengt. 

Je liefdesleven als single verandert drastisch als je je hart voor jezelf opent, echt wordt met wie je wilt zijn en kwetsbaar durft te zijn. Met je toewijding voor de zelfliefde ontwikkel je de mogelijkheid in relaties tot een steeds hoger niveau te groeien.

Een huwelijk met je liefdevolle zelf is de basis van een langdurige liefdevolle relatie.'

 Alleen op een haar flat kijkt ze om zich heen. Niet alleen nu alleen maar elke dag opnieuw alleen. Ze heeft exen, vriendinnen die alleen maar op de vlucht zijn van zichzelf. Die vlucht kent ze al te goed, dan moest ze niet voelen, alles werd toen gewoon leeg en niets, haar dromen legde ze verloren en spoelden langzaam weg uit haar leven. Waarom? Ja, waarom wat? Wat kan ze niet? Wat moet ze kunnen? Wat moet er zijn? Wat is er fout aan haar? Waarom ben ik alleen?

Christel neemt haar tas en jas en vlucht haar appartement uit. Ik ben dit beu, ik wil niet alleen zijn. Maar wie wilt me? Ze stapt in haar wagen en rijdt weg. Ze heeft geen richting, geen doel meer niet alleen nu maar altijd. Zonder dat ze het besefte rijdt ze de straat in waar ze gewoond heeft. Ze stopt bij het huis waar ze als kind is opgegroeid. Er wonen nu andere mensen in. Haar ogen richten zich op het raam van haar slaapkamer. Ze zat steeds voor het raam en keek vandaar naar het leven van de straat. Ze kende het doen en laten van de buren door en door. Ze draait zich brusk om en kijkt naar het huis aan de overzijde, daar gaat de voordeur open en daar staat Anne haar lieve buurvrouw. Ze is niets veranderd.

   Hé, zie ik goed ben jij het Christel?

   ‘Ja, ik ben de enige echte Christel van vroeger. ‘

   ‘Hoe gaat het met je? Als ik het goed voor heb ben je nu 33 jaar.'

   ‘Ja op de kop.’

   ‘En ben je getrouwd en heb je kindjes?’

   ‘Neen, en ik wil er ook niet over spreken.'

   ‘Volgens mij kan je een dikke knuffel heel goed gebruiken.’ En haar woorden zijn nog niet uitgesproken en An neemt Christel in haar armen.

Christel laat het gebeuren. Hoe hard ze zich de laatste tijd tegen haar tranen heeft verzet ze kan het verdriet niet meer tegenhouden, de tranen rollen over haar wangen.

   ‘Kom, we gaan naar binnen en ik zet je een lekkere kop koffie.’ Zo belandt Christel in de keuken van An.

   ‘Vertel me eens, wat is er allemaal gaande in je leven?’

   ‘Ik ben alleen en voel me ook zo alleen. Ik heb een leuk werk, een leuk appartement en toch alles is leeg in mijn leven.’ Christel is altijd open en eerlijk geweest tegen An. Ze kon zonder moeite alles met An spreken.

An loopt zonder iets te zeggen haar bureau in en komt terug met een kaart in de hand. ‘lees dit eens hardop voor me voor Christel.’

   Cristel neemt de kaart en aarzelend begint ze de tekst hardop te lezen: ’Open je hart voor de onvoorwaardelijke liefde in jezelf aanwezig. Met een open hart opent het leven zich en worden wonderen zichtbaar.’ Verbluft staart ze An aan.’ Hoe weet je dat ik daarmee worstel?’

   ‘Ik ken je lieve meid. Ik heb je niet anders gekend dan een meisje, sorry nu een vrouw, die twijfelt aan haarzelf en die daarmee ook twijfelde of ze genoeg liefde had voor iedereen om haar heen. Je bent toch niet vergeten hoeveel oordeel je van je familie over je heen hebt gekregen. Zelfs je eerste woordjes werden door hen beoordeeld.’

   Christel kijkt An met tranen in de ogen aan. ’Ja ik weet het nog maar ik maak me wijs dat ik het nu toch achter me moet laten maar eerlijk gezegd hun oordeel loopt nog steeds elke dag met me mee.’

   An geeft Christel nog een knuffel en fluistert in haar oren: ’Er is nooit iets voor niets, het is geen toeval dat we hier nu samen zijn. Als je wilt help ik je graag met de zoektocht naar zelfliefde.’

Christel duwt zich nog dieper in An’s armen.

   ‘Ik beschouw dit als een ja.’ 

Zachtjes klinkt er een ja maar nog meer is het felle snikken de bevestiging van haar antwoord.

'Als liefde, liefde ontmoet is er overgave, dankbaarheid, respect en daarmee zijn alle bestanddelen voor een huwelijk aanwezig.'


Lieve groet, 

Myosotis M. - Lutghart Witters

Blogposts